از کوچه ها می گذرم

بی آنکه

تنهايم ...

در اتاقی پر از سکوت چراغهای رنگانگ .

در هیاهوی بازی نقشهای رنگانگ کتاب های خفته در قفس .

در میان دیوارهایی خالی از سفیدی .

دفتر آرزوهایم را ورق می زنم ،

چیزی جز صفحات سفید دست نخورده ، عایدم نمی‌شود ،

به راستی که سفیدی هم زیباست !

همیشه منتظر بوده ام ،

منتظر روشنایی ،

سالهاست که برای رسیدن به نور دست و پا می‌زنم !

دلم می‌پرسد : هنوز در تا ریکی هستی ... ؟!

!

سرم را بالا می‌گیرم .

چشمانم را باز می‌کنم ؛ به امید دیدن نور.

نور را دیوانه‌وار می‌جویم ،

اما ...

بازهم انزوای دیوارهای سیاه ،

بازهم عطش رسیدن به نور ،

بازهم سفیدی صفحات دفتر آرزوهایم ،

بازهم هیاهوی کتابهای خفته در قفس

ما دو تن خاموش

بار قهر کهنه ای بر دوش

باز هم از گوشه چشمان نمناکت

من درون خاطرات روشنت را، خوب می بینم

باز هم ای خوب من، یاد همان ایام زیبایی

آه میبینم تو هم، افسوس آن لبخند شیرین را،

به دل داری

خوب می دانم تو هم مانند من از قهر بیذاری

باورش سخت است

بعد از آن همه احساس ناب و پاک

من با تو، و تو با من

لب فرو بسته، به کنجی، قهر؟!

آه

بیش از این، دل را توان بی تو بودن نیست

راست می گویم

مرا با قهر، کاری نیست

اما

این شروع از که؟

کلام مهربانی را که آغازد؟

من یا تو؟

سلام آشتی، با کیست؟

و گام اولین را سوی پیوند دوباره

و لبخند محبت یا نگاه گرم

اول از تو باید یا که من؟

پس بیا  با هم برای آشتی

یک، دو، سه، بشماریم

خوب شروع، یک، دو

وای... صد افسوس

این سه، بر زبان ما نمی آید

ما دو تن خاموش

بار قهر کهنه ای بر دوش

هر دومان مغرور...

صبر را که به زمانه ديدم روزها گذشتند و رفتند اما، تو آمدی...

به خيالم آن لحظه زيبا بودی و دلنشين ـ لبخنده ات را می ديدم

ـ چه حرف هايی که نداشت

 چه دلتنگی ها چه شکوه ها و شکايت ها و چه بغض های فروخورده ای

 در انتظار مرهمْ شانه ای...

يادش به خير، پيشترها با خود عهد بسته بودم

 بغض ها را بگریانم در پيش ديدگانت

دم مزن اما، تو که آمدی گفتی اين چه رسمی ست

همه حرف هايت شکوه و گلايه؟ چندی که گذشت.

 گفتی چرا سکوت...

چه بگويم نازنين؟

 من نه آنم که حرف ها و سخن های دلنشين داشت

، و نه آن ديگری که...

بگذريم... مگر نمی دانی؟ دير زمانی ست که شادی به کالبدم خدانگهدار گفته

 ا ست.

همچون کيمياگری ديروز را به امروز

 و امروز را به فردا تبديل می کنم

چه وحشتناک اما آیا می ماند؟...

 فردا همانند دیروز بود و هست

نه،نه نازنين من انتظار شور و شادی از من انتظاریست

 عبث و بيهوده.

چه بهتر که در اين سر مستی و شادمانی ات تنها باشی

 مرا چه به پايکوبی و قهقهه های مستانه.

اما، مهر من اگر روزی دلت هوای غروب کرد و گرفت،

و يا اگر روزگاری دلت را نامردمانی بی رحمانه شکستند

 به ياد آور به ياد آور مرا

به ياد آور که بازوانم در انتظار به آغوش کشيدنت

 گشوده مانده اند

به ياد آور شانه ای هست

 ـ هر چند نحيف و هر چند که خوشايندت نباشد ـ

شانه ای که دير زمانی ست

 ترنم ضربه های گنگ شقيقه ات را به ياد نمی آورد...

زيبای من همچون روزهای گذشته مرا از خاطر نبر جايی،

 آن گوشه های ذهنت، مرا دفن کن

نه شاعرانه تر اين است که بگويم مرا به خاک بسپار

 اما مرا چه به شاعری؟ ! نه!

منی که سخنی جز سکوت ندارم تنها اين را بدان، اميد من

 " سکوت من پر بود از رازهای نا گفته"

                               سکوتم را باور کن تنها تو ای ماندگارترينم...

                 سینه داغ من است

                              سینه ای که روی او

                                    جای یک گل خالی است

           سین دوم

                     آن سکوت دل نشین

                                  لحظه های خیس باران خوردگی

           سین سوم

                       سین سردرگم شدن

                               روز عاشق گشتن و بی دل شدن

          سین چهارم

                     سین سر سبز بهار

                            سین سودای من و مرگ فراق

           سین پنجم

                      سین سامان خواهی است

                                      این جهان و آن جهان آگاهی است

          سین ششم

                     سین ساحل بی فروغ

                              سین سمت و سوی آن قله دور

            سین هفتم

                       سین آن سیمای تو 

                             سین سیمین چهره و آن مه رخ است

                                    سین سوم روز عید

                                       سین تنهای سحر

                                           سین  سوز این دل تنهای ماست

                                              سین سرد  کوچه هاست

                                                 سین  سوز کوچه بی مهری است...

 ای کاش قلب ها در چهره ها بودند!

 آنگاه، نیرنگ ها رنگ می باخت ودیگر دلی نمی شکست.

چه خوب می شد،اگر اینچنین می شد. نفس کشیدن در چنین دنیایی

که دروغ، در آن بی معنی است، چه لذت نابی دارد.

ریا،در مقابل چنین پرده صداقتی،رنگ می بازد.

 و چاپلوسی، مجالی نمی یابد تا ابراز وجود کند.

 ای کاش، تنها همین ای کاش، به حقیقت می پیوست...

تا دیگر با نگاه کردن در چهره معشوق می شد

 به حقیقت وجودی اش پی برد...

ای کاش چنین می شد..تا دیگر دل به حرف های

 پر از ریا نمی بستیم...

آن هنگام عشق های زیبا و حقیقی برای همیشه در قفس سینه ها

محبوس نمی ماند...

ای کاش قلب ها در چهره ها بودند....

 

دیشب باران آمد. کوچه ها را شست. شهر پر از شبنم یخ زده است.

دیشب تا سحر پشت پنجره نشستم و به صدای باران گوش سپردم.

آه... چقدر این صدا میتواند مرا آرام سازد...

باران همه چیز را با خود برد. کینه ها را شست. گرد و غبار را از

چهره ها ربود. بوسه ای بر گل زد. و درد های وجودم را کشنده تر کرد.

    دیشب ابر ها می غریدند ابر ها خشمگین بودند.

شاید آنها هم از این همه ظلم می نالیدند......

    دیشب تا سحر زیر باران قدم زدم. کوچه های شهر  پر بود از بوی

باران، بوی نم، بوی عشق بوی محبت...

    دیشب دردناک بود. باز هم به یاد تو بودم. مانند هر لحظه از این عمر

که یادت دست بردار این خسته جان و سوخته دل نیست... 

   کاش بودی تا ببینی چقدر نابودم ساخته ای و میدیدی که از آن همه

شور و اشتیاق از آن همه جنب و جوش و میل به زندگی هیچ جز

مشتی خاکستر نمانده است. کاش امشب می آمدی

کاش با حرم نگاهت به تن سردم زندگی می بخشیدی...هر چند که

دیگر، مرا نمی شناسی. و به جزیره فراموشی سپرده ای. هر چند که

دیگر مرا نمی بینی و صدایم را نمی شنوی...باز هم هر کاری که

دوست داری بکن نمی پرسم چرا  چون از دروغ هایت خسته شده ام

تو آنقدر غرق لذت های بی ارزش این دنیا شده ای که عشق راستین

مرا نمی بینی...

حیف...تو لیاقت عشق مرا نداشتی...

  دیشب با تمام سختی اش شیرین بود...چون من بودم و باران و

خیال همیشگی تو. ای زیبا ترین...

خداوند پاسخ گفت:

      هر دردی را درمانی است. این تو

      هستی که باید درمان دردهایت را بجویی

      از خدا خواستم تا جسم ناتوانم را توانایی بخشد.

خداوند پاسخ گفت: خداوند پاسخ گفت:

      آفریده من! آنچه که باید تکامل یابد جسم توست،

      جسم تنها قالب گذراست.

      از خدا خواستم تا به من صبر عنایت کند.

خداوند پاسخ گفت:

      بنده قدرتمند من! صبر حاصل سختی است، عطا

      شدنی نیست، بلکه آموختنی است.

      از خدا خواستم تا مرا شادی و شعف بخشد.

خداوند پاسخ گفت:

      نازنینم! من به تو موهبت بسیار بخشیدم،شاد بودن

      با خود توست

      از خدا خواستم تا رنجم را کاستی دهد.

خداوند پاسخ گفت:

     مخلوق صبورم! بهای رنج تو دوری از   دنیا و نزدیکی به من است.

     از خدا خواستم تا روحم را شکوفا سازد.

خداوند پاسخ گفت:

     پرورش روح تو با تو، ولی آراستن آن با من.

     از خدا خواستم تا از لذایذ دنیا سرشارم سازد.

خداوند پاسخ گفت:

     من به تو زندگی بخشیدم، بهره مندی از آنبا تو.

     از خدا خواستم تا راه عشق ورزیدن را به من بیا موزد.

خداوند پاسخ گفت:

     اشرف مخلوقات من، بالاخره دریافتی که چه از من بخواهی.

   May your dreams  

            never disapper with age

                but may they continue

as alive and as beautiful as you

with the knowledge that they

will someday come true  

      شاید رویا هایت

      به آفت زمان دچار نشوند،

      بلکه زیبا و پویا، چون تو،ادامه یابند

      به امید این که

      روزی به حقیقت بپیوندند....

عطر مرموز گیاهی بودم

چو بر آنجا گذرت می افتاد

به سراپای تو لب می سودم

کاش چون نای شبان می خواندم

به نوای دل دیوانه تو

خفته در هودج مواج نسیم

می گذشتم ز در خانه تو

کاش چون پرتو خورشید بهار

سحر از پنجره می تابیدم

از پس پرده لرزان حریر

رنگ چشمان تو را می دیدم

کاش در بزم فروزنده تو

خنده جام شرابی بودم

کاش در نیمه شبی درد آلود

سستی و مستی خوابی بودم

کاش چون آینه روشن می شد

دلم از نقش تو وخنده تو

صبحگاهان به تنم می لغزید

گرمی دست نوازنده تو

کاش چون برگ خزان رقص مرا

نیمه شب ماه تماشا می کرد

در دل باغچه خانه تو

شور من...ولوله بر پا می کرد

کاش چون یاد دل انگیز زنی

می خزیدم به دلت پر تشویش

ناگهان چشم ترا می دیدم

خیره بر جلوه زیبایی خویش

کاش در بستر تنهایی تو

پیکرم شمع گنه می افروخت

ریشه زهد تو و حسرت من

زین گنه کاری شیرین می سوخت

کاش از شاخه سر سبز حیات

گل اندوه مرا می چیدی

کاش در شعر من ای مایه عمر

شعله راز مرا می دیدی

               پروردگارا

                                    به من آرامش ده

            تا بپذیرم آنچه را که نمی توانم تغییر دهم

            دلیری ده

                       تا تغییر دهم آنچه را که می توانم تغییر دهم

              بینش ده                       تا تفاوت این دو را بدانم

                   مرا فهم ده

                                 تا متوقع نباشم دنیا و مردم آن

                   مطابق میل من رفتار کنند....

                           لحظه ای دیگر نیست....

 نه به خورشید توانم دل بست

      نه به این ماه که سودای مرا می داند.....

         کاش می شد که به فریاد تو را خواست کنم....

                                                کاش می شد...!

هوای عشق تازه نیست تو رگهام....

" دوستان عیب کنندم که چرا دل به تو دادم               

 باید اول به تو گفتن که چنین خوب چرایی"

 بارها و بارها این شعر را خوانده بودم

بارها با خود زمزمه کرده بودم

و با این شعر ، سفیدی را از کاغذ گرفته بودم

اما معنای آنرا

اینگونه که اکنون با تمام وجود درک می کنم ،

حس نکرده بودم ...

 می گویند باید از تو بگذرم...

اما چگونه...

 چگونه می توان از خوبیهای تو گذشت ...

 کاش می توانستم برای همیشه فراموشت کنم

کاش فراموش شدنی بودی...

 کاش می توانستم گفته تلخت را باور کنم...

 کاش امیدی به بازگشتنت نداشتم...

کاش این برگه چون همیشه ،

از هوای بارانی چشمانم آگاهی نمی یافت ...

...                

  آسمان عشق دل را بعد تو بستم عزیز  

تابلوی پرواز را از ریشه بشکستم عزیز

     روی دل با خون نوشتم عشق ممنوع است و بس

زندگی یعنی تنفس پشت زندان قفس

زیر بارانم رها کردی بدون جان پناه

بعد تو باران نمی شوید دگر از تن گناه

در نگاه هر چمن گویی دو چشمت خفته است

تو همیشه بهترینی گر چه دل آشفته است

قهرمان این حکایت تا ابد تنها تویی

راز خود را با که گویم همدم شبها تویی

رفتی و شبهای من مهتاب را دیگر ندید

رنگ دریا را دلم در خواب هم دیگر ندید

رفتی و زنجیر بستم لابلای پنجره

رفتی و آتش زدم من قصه های خاطره

رفتی و اشک است مهمان دل پر حسرتم

یک بغل حسرت بمانده در سکوت غربتم

رفتی و گسترده گشته پنجه تاریک درد

رفتی و این خانه گشته همدم غمهای سرد

چشم خیس شمعدانی پر ز بهت بی کسی است

او هنوز هم آشنای کوچه دلواپسی است

دل به امید که بندم که دلم در بند توست؟

دل هنوزم جان فدای آخرین لبخند توست

رفتی ودنیای ما را زیر و رو کردی عزیز

عشق را در چشم دیگر جستجو کردی عزیز

باورم هرگز نکردی،هان تویی دنیای من

عشق را ممنوع کردم بعد تو رویای من

تو میدانی که انسان بودن و ماندن در این دنیا چه دشوار است.

چه ذجری میکشد آنکس که انسان است و از احساس سر شار است.

      هرچند

           که تا منزل تو فاصله ای نیست.....

   گر طبیبانه بیایی بر سر بالینم

                                به دو عالم ندهم لذت بیماری را....

امروزدلم خیلی گرفته دوس دارم بایستم زیر بارون و اونقدر

        گریه کنم که دیگه غمی تو دلم باقی نمونه .

ولی حیف...

حیف که دیگه اشکی برام باقی نمونده تا زار زار گریه کنم و برات اشک بریزم 

دلم می خواد برم یه جای دور

تا برای همیشه فراموش بشم 

و با یاد روزای خوب آشناییمون تا آخر عمر

زندگی کنم

ولی نمی تونم چون پاهام خسته است

و دیگه طاقت راه رفتنو ندارم

دوس دارم اسمتو فریاد بزنم

ولی می دونم فایده ای نداره

چون تو دیگه صدامو نمی شنوی ومنم

شکسته تر از اونیم که بتونم فریاد بزنم...

                             بگو چگونه می شودکنارم باشی وازمن دور

بگو چگونه است که با این همه فاصله

                             هنوز کسی را نیافته ام که جایگزینت کنم

بگو چگونه است که درد و درمانم تویی

                              گفتی رهایم کن  اما دریغ مگر عهد عاشقان شکستنی است

شاید یه روز همین جور اتفاقی وارد  وبلاگ من بشی و تو دلت بگی عجب دل شکسته ای داره ولی

نمی دونی  که خودت این دلو شکوندی و خوردش کردی.

        گاهی وقتا که دلم تنگ میشه میرم جلوی پنجره می ایستم

 و به آسمون خیره میشم.

یادمه اولین بار از پشت همین پنجره با اون چشای نازنینت نگام کردی. 

این شده بود کار هر روز من که

پشت پنجره بشینمو در انتظار اومدنت و دیدن چشمای پر از رازت

روزامو به شب بر سونم.

یه مدت که گذشت دیدم دیگه انگار بد جوری اسیرت شدم.

 تا اینکه یه روز رفتی و دیگه پیدات نشد.....

     تمام روز پشت پنجره می نشستم .

یه چشم اشک شده بود و چشم دیگم خون....

هنوز نمی تونم باور  دیگه هیچ وقت بر نمی گردی.

 حالا من موندمو یه پنجره شکسته. با یه دنیا

 خاطره....

چرا رفتی؟ من که  تو چشات رنگ عشقو دیده بودم.

کاش می شد بهت بگم چقد دوست دارم.

کاش اصلا نرفته بودی. کاش...

      اگر

              به خانه من می آیی،

                      برای من، تو ای  مهربان چراغ بیاور.

                              و دریچه ای که از آن به ازدحام کوچه خوشبخت بنگرم.