تو میدانی که انسان بودن و ماندن در این دنیا چه دشوار است.

چه ذجری میکشد آنکس که انسان است و از احساس سر شار است.

      هرچند

           که تا منزل تو فاصله ای نیست.....

   گر طبیبانه بیایی بر سر بالینم

                                به دو عالم ندهم لذت بیماری را....

امروزدلم خیلی گرفته دوس دارم بایستم زیر بارون و اونقدر

        گریه کنم که دیگه غمی تو دلم باقی نمونه .

ولی حیف...

حیف که دیگه اشکی برام باقی نمونده تا زار زار گریه کنم و برات اشک بریزم 

دلم می خواد برم یه جای دور

تا برای همیشه فراموش بشم 

و با یاد روزای خوب آشناییمون تا آخر عمر

زندگی کنم

ولی نمی تونم چون پاهام خسته است

و دیگه طاقت راه رفتنو ندارم

دوس دارم اسمتو فریاد بزنم

ولی می دونم فایده ای نداره

چون تو دیگه صدامو نمی شنوی ومنم

شکسته تر از اونیم که بتونم فریاد بزنم...

                             بگو چگونه می شودکنارم باشی وازمن دور

بگو چگونه است که با این همه فاصله

                             هنوز کسی را نیافته ام که جایگزینت کنم

بگو چگونه است که درد و درمانم تویی

                              گفتی رهایم کن  اما دریغ مگر عهد عاشقان شکستنی است

        گاهی وقتا که دلم تنگ میشه میرم جلوی پنجره می ایستم

 و به آسمون خیره میشم.

یادمه اولین بار از پشت همین پنجره با اون چشای نازنینت نگام کردی. 

این شده بود کار هر روز من که

پشت پنجره بشینمو در انتظار اومدنت و دیدن چشمای پر از رازت

روزامو به شب بر سونم.

یه مدت که گذشت دیدم دیگه انگار بد جوری اسیرت شدم.

 تا اینکه یه روز رفتی و دیگه پیدات نشد.....

     تمام روز پشت پنجره می نشستم .

یه چشم اشک شده بود و چشم دیگم خون....

هنوز نمی تونم باور  دیگه هیچ وقت بر نمی گردی.

 حالا من موندمو یه پنجره شکسته. با یه دنیا

 خاطره....

چرا رفتی؟ من که  تو چشات رنگ عشقو دیده بودم.

کاش می شد بهت بگم چقد دوست دارم.

کاش اصلا نرفته بودی. کاش...