ای کاش قلب ها در چهره ها بودند!

 آنگاه، نیرنگ ها رنگ می باخت ودیگر دلی نمی شکست.

چه خوب می شد،اگر اینچنین می شد. نفس کشیدن در چنین دنیایی

که دروغ، در آن بی معنی است، چه لذت نابی دارد.

ریا،در مقابل چنین پرده صداقتی،رنگ می بازد.

 و چاپلوسی، مجالی نمی یابد تا ابراز وجود کند.

 ای کاش، تنها همین ای کاش، به حقیقت می پیوست...

تا دیگر با نگاه کردن در چهره معشوق می شد

 به حقیقت وجودی اش پی برد...

ای کاش چنین می شد..تا دیگر دل به حرف های

 پر از ریا نمی بستیم...

آن هنگام عشق های زیبا و حقیقی برای همیشه در قفس سینه ها

محبوس نمی ماند...

ای کاش قلب ها در چهره ها بودند....