جاده های انتظار

witeroads — Mon, 24 Jul 2006 13:31:18 GMT

خواهم خواند ترا برای آخرین بار،

خواهم گفت ترا (( بیا ... )).

خواهم دوخت چشم هایم را برای آخرین بار به راه نیامده ات،

خواهم گریست برایت برای آخرین بار،

برای آخرین بار...

و اگر باز نیایی،

برای اولین و آخرین بار،

خواهم مرد!

اما ...

بعد از مرگم حتی اگر بیایی،

باز به جای من، خاطره ها زنده اند،

ببوس خاطره ها را،

اما ...

خاطره ها کجا و من کجا؟!

آیا خاطره ها هم چون من، برایت عاشقانه اند؟!

آیا خاطره ها هم چون من، برایت می میرند؟!

اصلاً مگر خاطره ها هم میرند؟...

*****

از کوچه ها می گذرم

بی آنکه

برای کسی بتوان

دردی را بازگو کرد

- که عشق

با همه عظمتش

حنجره ام را

می خواهد

بدرد.

وگاه فریادی می شود

هم از آنگونه

که از رگهای دست چپ من

تا قلبم

که مرا با خود دارد.

... و عشق این نیلی قشنگ که با گذر من در کوچه ها

زمان را

در جاده های بی نهایت نیلی می کند.

*****

تنهايم ...

در اتاقی پر از سکوت چراغهای رنگانگ .

در هیاهوی بازی نقشهای رنگانگ کتاب های خفته در قفس .

در میان دیوارهایی خالی از سفیدی .

دفتر آرزوهایم را ورق می زنم ،

چیزی جز صفحات سفید دست نخورده ، عایدم نمی‌شود ،

به راستی که سفیدی هم زیباست !

همیشه منتظر بوده ام ،

منتظر روشنایی ،

سالهاست که برای رسیدن به نور دست و پا می‌زنم !

دلم می‌پرسد : هنوز در تا ریکی هستی ... ؟!

سرم را بالا می‌گیرم .

چشمانم را باز می‌کنم ؛ به امید دیدن نور.

نور را دیوانه‌وار می‌جویم ،

اما ...

بازهم انزوای دیوارهای سیاه ،

بازهم عطش رسیدن به نور ،

بازهم سفیدی صفحات دفتر آرزوهایم ،

بازهم هیاهوی کتابهای خفته در قفس

قهر...

witeroads — Wed, 12 Jul 2006 13:38:18 GMT

ما دو تن خاموش

بار قهر کهنه ای بر دوش

باز هم از گوشه چشمان نمناکت

من درون خاطرات روشنت را، خوب می بینم

باز هم ای خوب من، یاد همان ایام زیبایی

آه میبینم تو هم، افسوس آن لبخند شیرین را،

به دل داری

خوب می دانم تو هم مانند من از قهر بیذاری

باورش سخت است

بعد از آن همه احساس ناب و پاک

من با تو، و تو با من

لب فرو بسته، به کنجی، قهر؟!

آه

بیش از این، دل را توان بی تو بودن نیست

راست می گویم

مرا با قهر، کاری نیست

اما

این شروع از که؟

کلام مهربانی را که آغازد؟

من یا تو؟

سلام آشتی، با کیست؟

و گام اولین را سوی پیوند دوباره

و لبخند محبت یا نگاه گرم

اول از تو باید یا که من؟

پس بیا با هم برای آشتی

یک، دو، سه، بشماریم

خوب شروع، یک، دو

وای... صد افسوس

این سه، بر زبان ما نمی آید

ما دو تن خاموش

بار قهر کهنه ای بر دوش

هر دومان مغرور...

من و تو کم بودیم...

witeroads — Sat, 01 Jul 2006 11:22:18 GMT

گفتنيها كم نيست ، من و تو كم بوديم

خشك و پژمرده ، تا روي زمين خم بوديم

گفتنيها كم نيست ، من و تو كم گفتيم

مثل هذيان دم مرگ ، از آغاز چنين ،‌درهم و برهم گفتيم

ديدنيها كم نيست ، من وتو كم ديديم

بي سبب از پاييز ، جاي ميلاد اقاقيها را ،‌پرسيديم

چيدنيها كم نيست ، من و تو كم چيديم

وقت گل دادن عشق ، روي دار قالي

بي‌سبب حتي ، پرتاب گل سرخي را ، ترسيديم

خواندني‌ها كم نيست ،‌من و تو كم خوانديم

من و تو ساده ترين ،‌شكل سرودن را

در معبر باد ،‌با دهاني بسته وامانديم

من و تو كم بوديم من و تو ،‌ اما در ميدانها

اينك اندازه ‌ما مي‌خوانيم

ما به اندازه‌ ما مي‌گوييم ،‌ما به اندازه‌ ما مي چينيم

‌ما به اندازه‌ ما مي بوييم ،‌ما به اندازه‌ ما مي روييم

من و تو كم نه كه بايد شب بي ‌رحم وگل مريم وبيداري شبنم باشيم

من و تو خم نه و درهم نه وكم نه ،‌كه مي‌بايد ،‌با هم باشيم

من و تو حق داريم در شب اين جنبش

نبض آدم باشيم

من و تو حق داريم كه به اندازه‌ ما هم شده

با هم باشيم

گفتنيها كم نيست....

سرمایه های هر دل،حرف هایی است که برای نگفتن دارد...

witeroads — Sun, 11 Jun 2006 07:28:18 GMT

صبر را که به زمانه ديدم روزها گذشتند و رفتند اما، تو آمدی...

به خيالم آن لحظه زيبا بودی و دلنشين ـ لبخنده ات را می ديدم

ـ چه حرف هايی که نداشت

چه دلتنگی ها چه شکوه ها و شکايت ها و چه بغض های فروخورده ای

در انتظار مرهمْ شانه ای...

يادش به خير، پيشترها با خود عهد بسته بودم

بغض ها را بگریانم در پيش ديدگانت

دم مزن اما، تو که آمدی گفتی اين چه رسمی ست

همه حرف هايت شکوه و گلايه؟ چندی که گذشت.

گفتی چرا سکوت...

چه بگويم نازنين؟

من نه آنم که حرف ها و سخن های دلنشين داشت

، و نه آن ديگری که...

بگذريم... مگر نمی دانی؟ دير زمانی ست که شادی به کالبدم خدانگهدار گفته

ا ست.

همچون کيمياگری ديروز را به امروز

و امروز را به فردا تبديل می کنم

چه وحشتناک اما آیا می ماند؟...

فردا همانند دیروز بود و هست

نه،نه نازنين من انتظار شور و شادی از من انتظاریست

عبث و بيهوده.

چه بهتر که در اين سر مستی و شادمانی ات تنها باشی

مرا چه به پايکوبی و قهقهه های مستانه.

اما، مهر من اگر روزی دلت هوای غروب کرد و گرفت،

و يا اگر روزگاری دلت را نامردمانی بی رحمانه شکستند

به ياد آور به ياد آور مرا

به ياد آور که بازوانم در انتظار به آغوش کشيدنت

گشوده مانده اند

به ياد آور شانه ای هست

ـ هر چند نحيف و هر چند که خوشايندت نباشد ـ

شانه ای که دير زمانی ست

ترنم ضربه های گنگ شقيقه ات را به ياد نمی آورد...

زيبای من همچون روزهای گذشته مرا از خاطر نبر جايی،

آن گوشه های ذهنت، مرا دفن کن

نه شاعرانه تر اين است که بگويم مرا به خاک بسپار

اما مرا چه به شاعری؟ ! نه!

منی که سخنی جز سکوت ندارم تنها اين را بدان، اميد من

" سکوت من پر بود از رازهای نا گفته"

سکوتم را باور کن تنها تو ای ماندگارترينم...

از پريشاني شبهاي درازم ... با كسي سخن نمي گويم...

witeroads — Fri, 05 May 2006 05:02:18 GMT

سلام

خیلی وقته که آپ نکردم. از همه کسانی که نوشته های

من واسشون ارزش داره معذرت می خوام.

راستش دیگه نمی دونم از چی بگم.

مگر می شود وصف دریا را در قطره کرد؟

* * * *

نمي‌دانم چگونه حال خود را بيان كنم بي‌آنكه در دل كسي ذره‌اي آزردگي نسبت به خود به وجود آوردم...

نمي‌دانم چگونه قفل سكوت بر لبانم بزنم بي‌آنكه سوءتفاهمي نسبت به سكوتم در ديگران بيابم...

نمي‌دانم چگونه با خود خلوت كنم بي‌آنكه كسي چشمانم را نظاره‌گر باشد....

و نمي‌دانم چگونه به عمق دل سفر كنم....و راهي راه‌هاي پرپيچ و خم آن شوم...بي‌آنكه كسي در انتظار بازگشتم باشد....

و كاش مي‌توانستم.................

مي‌توانستم بگذارم و بروم...........مني كه در گريز و در گدازم!...........مني كه در انتظار لحظه‌اي از خود رها شدنم....

كاش مي‌توانستم هرآن كه مي‌خواهم سكوت كنم....گريه كنم.....خنده كنم.........

كاش فقط متعلق به خويش بودم........

و كاش تنهايي‌ام را در تنهايي سپري مي‌كردم........

در حسرت يك كنج و خلوت مانده‌ام و مات و مبهوت گذر زمان را نظاره‌گرم.......و لبخند‌هاي تمسخرآميز دنيا را...........

كه چگونه از پس عهد‌هايم برنيامدم..........

و چگونه باز اسير بازي احساسات خويش گشتم...

دلم خواهان سكوت مطلق است.......تا صداي ناله‌هاي ضعيفش را كه با تمام وجود به گوش ناشنواي دنياطلبم مي‌رساند و من از شنيدنش عاجزم را باز شنوا شوم......

احساسم مرا آزار مي‌دهد......حال آنكه در لحظات ابتدايي و قدم‌هاي آغازين راهي هستم كه مدت‌ها انتظارش را مي‌كشيدم!!

يعني به همين زودي جا زده‌ام؟؟!!!!

باور نمي‌كنم.................

من فقط اسير نوسانات روحي خود گشته‌ام.

گذر زمان همه چيز را تغيير مي‌دهد...هرچند كه به بهتر شدن آن شك دارم!

اما...........

كاري از پيش نمي‌برم جز صبر!

" به ما گفتي صبوري كن...صبوري

صبوري ترفه خاكي بر سرم كرد "

بايد بر خودم تسلط بيشتري بيابم...چرا كه صبر توان مرا به يغما مي‌برد....كنترلم را از من مي‌ربايد..

بايد روح خويش را پذيراي سختي‌ها و ناملايمات دنياي اصغري كنم كه خدايم آن را زندگي و بازيچه‌ي چند روزه‌اي مي‌نامد....

حال آنكه من از پس حتي يك روز آن برنمي‌آيم!

دلم تنگ شده‌ است.........دلم گرفته است......دلم عجيب گرفته است.........

بغض را در گلويم!...و اشك را در چشمانم حس مي‌كنم......

و من بغضم را فرو مي‌برم.......و اشكم را بي‌آنكه سرازير شود خشك مي‌كنم...........

و به روزهايي مي‌انديشم كه چگونه رها از هرگونه نگاه ديگران ....صداي ديگران.......در اتاق تنهايي دلم....با خداي خويش نجوا مي‌كردم.......

و لبريز از حضورش مي‌گشتم.....حال آنكه اين روزها ....پر از حسرت انديشه‌هاي خويشم....

هفت سین من

witeroads — Wed, 22 Mar 2006 07:04:18 GMT

سین اول

سینه داغ من است

سینه ای که روی او

جای یک گل خالی است

سین دوم

آن سکوت دل نشین

لحظه های خیس باران خوردگی

سین سوم

سین سردرگم شدن

روز عاشق گشتن و بی دل شدن

سین چهارم

سین سر سبز بهار

سین سودای من و مرگ فراق

سین پنجم

سین سامان خواهی است

این جهان و آن جهان آگاهی است

سین ششم

سین ساحل بی فروغ

سین سمت و سوی آن قله دور

سین هفتم

سین آن سیمای تو

سین سیمین چهره و آن مه رخ است

سین سوم روز عید

سین تنهای سحر

سین سوز این دل تنهای ماست

سین سرد کوچه هاست

سین سوز کوچه بی مهری است...

کاش می شد..

witeroads — Mon, 20 Mar 2006 09:56:18 GMT

ای کاش قلب ها در چهره ها بودند!

آنگاه، نیرنگ ها رنگ می باخت ودیگر دلی نمی شکست.

چه خوب می شد،اگر اینچنین می شد. نفس کشیدن در چنین دنیایی

که دروغ، در آن بی معنی است، چه لذت نابی دارد.

ریا،در مقابل چنین پرده صداقتی،رنگ می بازد.

و چاپلوسی، مجالی نمی یابد تا ابراز وجود کند.

ای کاش، تنها همین ای کاش، به حقیقت می پیوست...

تا دیگر با نگاه کردن در چهره معشوق می شد

به حقیقت وجودی اش پی برد...

ای کاش چنین می شد..تا دیگر دل به حرف های

پر از ریا نمی بستیم...

آن هنگام عشق های زیبا و حقیقی برای همیشه در قفس سینه ها

محبوس نمی ماند...

ای کاش قلب ها در چهره ها بودند....

من و باران

witeroads — Fri, 27 Jan 2006 04:29:18 GMT

دیشب باران آمد. کوچه ها را شست. شهر پر از شبنم یخ زده است.

دیشب تا سحر پشت پنجره نشستم و به صدای باران گوش سپردم.

آه... چقدر این صدا میتواند مرا آرام سازد...

باران همه چیز را با خود برد. کینه ها را شست. گرد و غبار را از

چهره ها ربود. بوسه ای بر گل زد. و درد های وجودم را کشنده تر کرد.

    دیشب ابر ها می غریدند ابر ها خشمگین بودند.

شاید آنها هم از این همه ظلم می نالیدند......

    دیشب تا سحر زیر باران قدم زدم. کوچه های شهر پر بود از بوی

باران، بوی نم، بوی عشق بوی محبت...

    دیشب دردناک بود. باز هم به یاد تو بودم. مانند هر لحظه از این عمر

که یادت دست بردار این خسته جان و سوخته دل نیست...

   کاش بودی تا ببینی چقدر نابودم ساخته ای و میدیدی که از آن همه

شور و اشتیاق از آن همه جنب و جوش و میل به زندگی هیچ جز

مشتی خاکستر نمانده است. کاش امشب می آمدی

کاش با حرم نگاهت به تن سردم زندگی می بخشیدی...هر چند که

دیگر، مرا نمی شناسی. و به جزیره فراموشی سپرده ای. هر چند که

دیگر مرا نمی بینی و صدایم را نمی شنوی...باز هم هر کاری که

دوست داری بکن نمی پرسم چرا چون از دروغ هایت خسته شده ام

تو آنقدر غرق لذت های بی ارزش این دنیا شده ای که عشق راستین

مرا نمی بینی...

حیف...تو لیاقت عشق مرا نداشتی...

دیشب با تمام سختی اش شیرین بود...چون من بودم و باران و

خیال همیشگی تو. ای زیبا ترین...

درخواست های من از خدا

witeroads — Sun, 08 Jan 2006 07:53:18 GMT

از خدا خواستم تا درد هایم را التیام بخشد،

خداوند پاسخ گفت:

هر دردی را درمانی است. این تو

هستی که باید درمان دردهایت را بجویی

از خدا خواستم تا جسم ناتوانم را توانایی بخشد.

خداوند پاسخ گفت: خداوند پاسخ گفت:

آفریده من! آنچه که باید تکامل یابد جسم توست،

جسم تنها قالب گذراست.

از خدا خواستم تا به من صبر عنایت کند.

خداوند پاسخ گفت:

بنده قدرتمند من! صبر حاصل سختی است، عطا

شدنی نیست، بلکه آموختنی است.

از خدا خواستم تا مرا شادی و شعف بخشد.

خداوند پاسخ گفت:

نازنینم! من به تو موهبت بسیار بخشیدم،شاد بودن

با خود توست

از خدا خواستم تا رنجم را کاستی دهد.

خداوند پاسخ گفت:

مخلوق صبورم! بهای رنج تو دوری از دنیا و نزدیکی به من است.

از خدا خواستم تا روحم را شکوفا سازد.

خداوند پاسخ گفت:

پرورش روح تو با تو، ولی آراستن آن با من.

از خدا خواستم تا از لذایذ دنیا سرشارم سازد.

خداوند پاسخ گفت:

من به تو زندگی بخشیدم، بهره مندی از آنبا تو.

از خدا خواستم تا راه عشق ورزیدن را به من بیا موزد.

خداوند پاسخ گفت:

اشرف مخلوقات من، بالاخره دریافتی که چه از من بخواهی.

به خاطر داشته باش که در مسیر عشق ورزیدن به من،

به مقصد دوست داشتن دیگران خواهی رسید...

witeroads — Mon, 26 Dec 2005 09:54:18 GMT

May your dreams

never disapper with age

but may they continue

as alive and as beautiful as you

with the knowledge that they

will someday come true

شاید رویا هایت

به آفت زمان دچار نشوند،

بلکه زیبا و پویا، چون تو،ادامه یابند

به امید این که

روزی به حقیقت بپیوندند....